خوف و رجا چیست؟ پادکست چاپار - بخش ۱۰، فرگرد هفتم. یازدهم آذرماه ۲۵۸۴ شاهنشاهی روز‌ سروش از سال ۳۷۶۳ زرتشتی «خوف و رجا» اصطلاحی اسلامی است که در چارچوب عرفان اسلامی، فقه، و کلام معنا دارد: • خوف = ترس از خدا، ترس از عذاب، ترس از دوزخ • رجا = امید به رحمت خدا، امید به آمرزش، امید به نجات این فرایافت در دین‌های ابراهیمی وجود دارد. ریشه‌های این فرایافت فلسفی-دینی یهودی ـ مسیحی است که در اسلام نظام‌مند شده است. در اسلام و سایر ادیان ابراهیمی انسان همیشه میان «ترس از خدا» و «امید به رحمت خدا» نگه داشته می‌شود. در آیین بهدینی انسان در میانهٔ «راستی» و «دروغ» می‌ایستد و مسئول پیامد طبیعی کردار خویش است، بدون ترس دینی و بدون «طلب رحمت». ابوحامد محمد غزالی غزالی «توازن خوف و رجا» را از اصول سلوک می‌داند و می‌گوید: «قلب مؤمن میان خوف و رجا چون دو بال است.» او این بحث را از استادان صوفی پیش از خود گرفت و نظام‌مند کرد. برخی از شاعران عرفانی ایرانی «خوف و رجا» را به عنوان یک «محور سلوک» وارد شعر کرده‌اند. در این بخش از پادکست چاپار به فرایافت دینی «خوف و رجا» در ا‌سلام و سایر ادیان ابراهیمی در سنجش با آیین مزدیسنا پرداخته شد. مهمان: شروان فشندی گوینده: میترا جشنی More