مهاجرت از آبادان را نباید به کسی خرده گرفت، کافیست مشکل‌های اظهر من‌الشمس شهر را رها کنید و سری به بیرون از خانه‎‌تان بزنید تا ببیند هنوز کت‌وشلواری‌هایی روی آنها هستند که از خرداد سال گذشته می‌خواستند متولی امور شهری‌مان باشند و کماکان دست پوسترهای‌شان از گند زدن به دیوارهای‌مان کوتاه نشده. مهاجرت بدون شک یکی از قدرتمندترین رکن‌های انحطاط هویت متمایز «آبادانی»‌ست، مهاجرتی که «متروپل» می‌شود آخرش. «سلام به محمود عزیزم» را سال‌ها پیش با همراهی شهرام واصفی عزیزم ضبط کردم، منتشرش نکردم تا خود امروز. و امروز می‌خواهم به «طالب ریکانی» و «حسین بغلانی» تقدیمش کنم، به رفقایی که می‌توانستند بروند به جایی که در آن بتوانند قناری نوش روح کنند، درخت پرتقال در خیابان‌هایشان داشته باشند، فصل آتش در آب و هوا نبینند و شهرداری‌شان شهرداری باشد، اما ماندند؛ کنار ما، آوار و گرزه‌های بزرگتر از گربه. More