خدیجه متولد سال ۱۳۱۴ است. در گیلان اغلب او را با نام «خجو» یا «خدیجه‌خاله» می‌شناسند. زبان مادری او تالشی است و فارسی را به‌سختی صحبت می‌کند. شغل خدیجه‌خاله دامداری است. او، همچنان سرزنده و سرمست، از درختان گردو و ازگیل بالا می‌رود و هرروز قبل از طلوع آفتاب رمه‌هایش را برای چرا به مرتع می‌برد. زندگی خدیجه‌خاله با طبیعت گره خورده و او، با نگاهی سرشار از نگرانی، نظاره‌گر تخریب جنگل‌ است و پیوسته از حضور شرکت‌های چوب‌بُری، که خانه‌اش را محاصره کرده‌اند، شکایت دارد و با سینه‌ای پررنج می‌گوید: «صدای منِ پیرزن که به جایی نمی‌رسد». خدیجه، علی‌رغم اصرار جنگل‌بانی بر تخلیه‌ی خانه‌اش، کماکان آنجا زندگی می‌کند. او می‌گوید: «من هیچ کجا نمی‌روم؛ زاده‌ی جنگلم و باید همین‌جا خاک شوم!» خدیجه دلتنگی‌هایش را با نواختن نی تسلی می‌دهد. او نی‌نوازی را در کودکی آموخته است، نی‌هایی که از پوست درخت ون ساخته شده‌اند. این روزها نیز خود هم نی می‌سازد و هم در هر محفلی بی‌دریغ نی می‌نوازد. تنوع ساز در موسیقی تالش به‌طرزی غیرمنتظره محدود است. عمده‌ترین ساز آن منطقه نی چوپانی است که به «لَلَه» شهرت دارد و در گیلان و مازندران نیز رایج است. امروزه، عمومی‌ترین منظومه‌ی مردم تالش «نقل مَموبه (محمودبه)» است و خدیجه در نواختن این منظومه‌ی محبوبِ تالشی تبحری خاص دارد. تمام عواید حاصل از فروش این آلبوم، بدون واسطه به “خدیجه خاله” پرداخت خواهد شد. 📀 لینک خرید آلبوم خدیجه‌خاله: https://radionavahi.com/music/khadijeh-razdari/ ضبط و پژوهش: حسین ابراهیمی، لیلا مهربخش طراح کاور: واران عزیزپور ناشر: رادیونواحی سال انتشار: ۱۳۹۹ راه های ارتباطی: سایت: https://radionavahi.com کانال: https://t.me/radionavahi تلگرام: https://t.me/homteh More