درود بر همراهان جوینده و بیدار... دوازدهمین گفتار از مجموعه‌ی ما، به موضوعی می‌پردازد که شاید بی‌صدا، اما پیوسته، بخشی از زندگی فردی و جمعی ما را شکل داده است: سکوت‌های آسیب‌زا. این گفتار، از زاویه‌ای علمی، روان‌شناختی، و صمیمی، پرسشی را می‌کاویم که کمتر درباره‌اش به زبان آمده‌ایم: چرا گاهی در لحظه‌هایی که باید بگوییم، ساکت می‌مانیم؟ و این سکوت‌های ناگفته، در بلندمدت چه آسیبی به روان، رابطه‌ها، و حتی بافت اجتماعی ما می‌زند؟ در این گفتار، با هم مرور می‌کنیم: – تمایز سکوت آگاهانه و سکوت آسیب‌زا؛ – ریشه‌های روانی، فرهنگی و تاریخی سکوت‌های مزمن؛ – نقش خانه، مدرسه، جامعه و سیاست در نهادینه‌کردن سکوت؛ – مرز باریک میان سکوت حکیمانه و خاموشیِ ناشی از ترس؛ – تأثیر خاموشی در روابط نزدیک و آسیب‌های تدریجی آن؛ – و در نهایت، چالش و تمرین‌هایی برای بازگشت به صدایی که شاید مدت‌ها خاموش مانده است. این گفتار، نه شکایت است، نه شعار؛ دعوتی‌ست به درنگ، به آگاهی، و به آغاز دوبارهٔ گفت‌وگو؛ حتی با صدایی لرزان، حتی با واژه‌هایی ساده، اما با دلی که می‌خواهد از سکوتی فرساینده، به صدایی زنده بدل شود. اگر دلت می‌خواهد بدانـی: – چرا بعضی سکوت‌ها فرسوده می‌کنند و نه آرام، – چگونه می‌توان مرز میان حکمت و انفعال را شناخت، – و چگونه می‌توان در دل این فرهنگ خاموشی، صدای خویش را دوباره بازیافت، تو را به شنیدن این گفتار دعوت می‌کنم. Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information. برای پیشنهادها و تبلیغات در پادکست فارسی با ما در ارتباط باشید: info@NewshaCast.com See omnystudio.com/listener for privacy information. More