من علی منتظرالظهور هستم و به روز هفتاد و هشتم از پادکست "معماری ماندگار" خوش آمدید. امروز می‌خواهم از احساسی صحبت کنم که شاید خیلی از مدیران، رهبران و افراد اثرگذار بارها آن را در خلوت خود تجربه کرده‌اند اما کمتر درباره‌اش حرف زده‌اند. همان احساسی که می‌گوید: هر چقدر بیشتر کار می‌کنی، هر چقدر بیشتر مسئله حل می‌کنی و هر چقدر بیشتر بار می‌کشی، بار سنگین‌تری روی کولت می‌گذارند! و متأسفانه همین حالت، حس تنهایی و فرسودگی را در شرایط سخت امروز، بسیار عمیق‌تر و تلخ‌تر می‌کند.» [بخش دوم: عارضه‌یابی سیستمی "تله توانمندی" ()] «چرا این اتفاق می‌افتد؟ وقتی با نگاه تفکر سیستمی به این عارضه نگاه می‌کنیم، متوجه می‌شویم که سازمان‌ها و حتی مجموعه‌های انسانی، یک مکانیسم ناخودآگاه دارند: فشار همواره به سمتی هدایت می‌شود که کمترین مقاومت و بیشترین پاسخگویی را دارد. وقتی شما مدیر یا منتوری هستید که کارها را شانه خالی نمی‌کنید و مسئله را به سرانجام می‌رسانید، سیستم به‌جای اینکه بازخورد مثبت بدهد و بار شما را سبک کند، ناخودآگاه بی‌کفایتی یا کم‌کاری سایر بخش‌ها را هم روی دوش شما بارگذاری می‌کند. نتیجه چه می‌شود؟ رهبر سازمان در میان صدها آدم و در اوج شلوغی، احساس تنهایی مطلق می‌کند. چون حس می‌کند اسب بارکشی شده که فقط باید بدود و هیچ‌کس نگرانِ توان و رمقِ او نیست.» [بخش سوم: راهکار معماری ماندگار و جمع‌بندی ] «اما راهکار چیست؟ آیا باید دست از مسئولیت‌پذیری کشید؟ خیر! قدم اول، "آگاهی به این تله" است. قدم دوم، "بازگرداندن بار به سیستم" است. شما نباید جوری رفتار کنید که سیستم تصوری غیرواقعی از ظرفیت یک فرد داشته باشد. مسائل باید از طریق فرایندها، مدل‌های پاسخگویی (مثل مدل APS) و تفکیک وظایف حل شوند، نه با گوشت و پوست و استخوان مدیر! و نکته آخر: خودِ رهبران و مدیران هم به تکیه‌گاه نیاز دارند. داشتن منتور، داشتنِ هم‌صحبتِ بی‌قضاوت و ایجاد شبکه اتکا، نه‌تنها یک رفاه نیست، بلکه یک ضرورت حیاتی برای ماندگاری در رهبری است. برای مطالعه مقالات تحلیلی بیشتر به وب‌سایت من به آدرس alimontazer.com مراجعه کنید. تا روز بعدی، ماندگار و سربرند باشید.» More