فرامتن: «تمامیِ این‌ها -در زبانِ فاشیسم- بی‌گانه‌پرستی نامیده میشد! گوشه‌گیرها ما را به خودنماییِ بی‌هوده و میل به غرایب متّهم میکردند! ریاضت‌کش‌ها میگفتند که ما با انگاره‌ها و اداهای ماورای اقیانوسِ اطلس و ماورای آلپ، مفرّی برای ولنگاریِ جنسی و اجتماعیِ خویش میجوییم! طبعاً برای آنان قابلِ پذیرش نبود که ما در آمریکا، روسیه، چین -و هر جای دیگر-، در جست‌وجوی آن شورِ انسانی باشیم که ایتالیای رسمی به ما نمیداد؛ چه رسد به این‌که بپذیرند ما، صرفاً، «خود» را میجوییم...!» * نخستین‌بار «سوزان سانتاگ» بود که در برابرم از پاوزه سخن گفت، در «علیهِ تفسیر»؛ و سانتاگ همانی است که پذیرفته بود حقّ چاپّ نامش بر نخستین کتابی که نوشته است را بدهد تا حضانتِ کودکش -دیوید- را پس‌بگیرد! تا همین چند ماه پیش نویسنده‌ی «فروید، ذهنِ اخلاق‌گرا» را «فیلیپ ریف» میدانستیم؛ کتابی که سانتاگ نوشته را! پاوزه از «خون» میگوید؛ از «زمین»، از «مرگ»، از «دریا».... از «کار» میگوید و از «خستگی»؛ از «زن» میگوید و از «انسان»... پاوزه «وطن» را میسراید، که همان کره‌ی آبیِ معلّق است در نامتناهیِ هیچ‌کجا... ایتالیای پاوزه هیچ شباهتی به ایتالیای جغرافیا ندارد؛ و تنها کسانی این ایتالیا را میشناسند که با پاوزه و هر انسانِ دیگر -در هر کجای این وطنِ معلّق- دردِ مشترک داشته‌باشند... رادیولوژی در تلاش است که صدای انسان باشد، فارغ از جنسیت و جغرافیا. در تلاشیم «شعر» را -در هر زبانی که سروده شده است- پیدا کنیم و روایتِ پارسی‌اش را با هر انسانی در میان نهیم. شعر را زندگی میدانیم، و جنگ را دشمنِ زندگی، و فاشیسم را -در هر شکلِ ملّی و مذهبی‌اش- برادرِ جنگ... رادیولوژی -با افتخار- «حروفِ سفید» را تقدیم میکند به خستگان از فاشیسم و جنگ، به تمامِ کشتگان و بازماندگان... https://t.me/radiolozhi/907 More