1) ای بادِ بی آرامِ ما ، با گُل بگو پیغام ما / که : ای گُل ، گُریز اندر شکر ، چون گشتی از گُلشن ، جدا 2) ایگُل ز اصلِ شکّری ، تو با شکر لایق تری / شکّر خوش و گُل هم خوش و از هر دو شیرین تر ، وفا 3) رُخ بر رُخِ شکّر بِنِه ، لذّت بگیر و بو بِدِه / در دولتِ شکّر بِجِه ، از تلخیِ جورِ فنا 4) اکنون که گشتی گُلشکر ، قوتِ دلی ، نورِ نظر / از گِل برآ ، بر دل گذر ، آن از کجا ؟ این از کجا ؟ نوشته غزل شماره 13 دیوان غزلیات شمس تبریزی / شرح و تفسیر اولین بار در دیدار جان. پدیدار شد. More